Hi Kevin en Mike,

Onderstaand de opname van het gesprek vanochtend met Verpleegkundig Specialist Longoncologie Janneke van der Stap.
Na circa 12 minuten heb ik de opname gestopt omdat ik daarna dieper ben ingegaan op de ziekte, de behandeling, mijn gedachten, mijn gevoel en één en ander besproken heb over jullie, de scheiding, mijn nieuwe levenssituatie en wat met mij te doen in geval van overlijden etc.
Dingetjes die jullie of iemand anders nu niet hoeven te horen.

Waar onderstaande 12 minuutjes plus het vervolggesprek in het kort op neerkomt is dat de ziekte zich aan het verspreiden is, het inmiddels weer in de long zit en, als ik geluk heb, nog minimaal twee jaar met chemo en immuun en alles wat erbij komt zoet ben.
Het zou dan betekenen dat ze wellicht de oplossing hebben om de kanker, die in mijn bloedbaan zit en zich daardoor overal kan verspreiden, geremd of vernietigd kan worden. Het goede nieuws is dat, mochten ze geen geloof hebben dat deze behandeling werkt, ze er niet eens aan zouden beginnen. Het slechte nieuws kan zijn dat het, net als de bestraling, niet aanslaat en dat de ziekte zal winnen. Dat laatste wil ik nog niet aan denken, maar is natuurlijk ook wel een reële mogelijkheid. 

Kus Pa.    

Gesprek met Janneke van der Stap 16 maart 2021

Verzoek/voorstel 27 februari 2021

Telefoongesprek Enny-Arno 9-2-2021

Reactie Mike 9-2-2012

Briefje van een paar weken geleden

Hallo meisje Enny,
Gewoon een (lief) briefje voor je naar de kastanjelaan komt om afscheid te nemen van je oude (t)huis en James.
Ik wil je er overigens graag op wijzen dat je daarna nog steeds altijd welkom blijft om de zwartnek te blijven bezoeken.
Ik zorg dan wel dat ik weg ben. (Onmogelijkheden door gezondheid etc even daargelaten)   

Ooit waagden we samen de grote stap En. 
Na vele jaren van ups en downs kwamen we tot de conclusie dat het beter was om nu allebei een ander pad in te slaan.
Het samen genieten van dingen als coniferen planten, lol hebben bij het inladen van een ikea-kast of welke kleine, misschien soms dom lijkende dingetjes dan ook, het was weg. Helemaal weg. We moesten gewoon bij onszelf te raden gaan of we samen wel verder wilde en ons aan wilde passen aan elkaar. Dat deden we niet (voldoende). Dat is geen schande.
Misschien soms jammer en misschien soms dom, maar gelukkig is het uit elkaar gaan bij ons (emotionele momenten daargelaten) niet -en ook nooit- uit haat of afgunst. We gunnen elkaar en onszelf gewoon het beste van het beste en weten dat we op afstand elkaar nooit meer pijn zullen doen. Daar ben ik blij mee.

Blij dat leven zonder pijn en zonder ondankbaar zijn en zonder ongelukkig voelen bij elkaar nu in ons leven is.
Als we naar anderen (en misschien ook naar onszelf) hadden moeten luisteren dan hadden we waarschijnlijk 20 jaar geleden al moeten besluiten om niet samen door te gaan, maar op één of andere manier wilden we daar niet aan.
Dat bij elkaar blijven is misschien wel het domste wat we gedaan hebben, maar er was blijkbaar gewoon toch iets (misschien de kinderen of toch pure liefde) dat ons bij elkaar hield. Ik weet het niet En. Echt niet en ik hoef het natuurlijk ook niet meer te weten.

Wat ik weet dat ik geen spijt heb dat we niet eerder uit elkaar zijn gegaan en geen spijt heb dat we later hebben besloten om dat wel te doen. De manier waarop en de aanleiding die tot de explosie heeft geleid is daarbij voor mijn totaal niet meer relevant. Als er een prijs zou zijn hoe waardeloos we met elkaar omgingen en vernederden, dan hadden we die allebei glansrijk gewonnen.     

Jij zal ongetwijfeld ook duizenden keren getwijfeld hebben en de knoop nooit hebben doorgehakt en/of de confrontie en het gesprek uit de weg zijn gegaan. Zo was het bij de "tips' die ik kreeg/hoorde als anderen spraken over bepaalde koppels of als ik boeken las of films zag van ...: "Als ik niet aan mn wijf kan zitten zoals die en die, nou, dan zou ik ze zo buiten trappen"  pijn. Ik ontliep die verhalen. In dat soort verhalen voelde ik namelijk (achteraf gezien) altijd pijn. Pijn omdat ik fysiek mijn gevoel voor contact niet bij je kwijt kon en mocht. Een streel door jouw of mijn haar of vastpakken bij je kont of kut of borsten werd het direct afgestraft. Mijn handen werden weggeduwd. Zelfs een hand op je been tijdens een autorit oid werd al beantwoord met het door jou optillen van die hand en terug leggen op mn eigen been. Ik besefte me op dat soort momenten altijd dat dit pijn zou blijven doen. Pijn gekregen door iemand die wel van me hield, maar op een manier waar ik telkens maar weer niet mee om kon gaan. Gelukkig hoeven we nu allebei die pijn niet meer te voelen En en vind ik het gewoon ook (h)eerlijk dat je me aangeeft dat je huidige leven je past als een jas. Dat is - hoe raar dat misschien ook klinkt - ook voor mij een genot om te horen dat jij ook gelukkig bent. Gelukkig zonder mij. Gelukkig dat je mijn hand niet meer hoeft weg te duwen of mijn stem hoeft te horen. Ik gun je dat geluk En. 100%. Ik weet ook dat jij mij het geluk gunt dat ik nu heb. Het geluk dat ik graag met jou had willen hebben, maar in ben me bewust dat liefde niet afgedwongen kan worden en dat het volgen van je gevoel voor iedereen anders is.   

Nu even heel zakelijk en gevoelig En,
Als je zondag komt en door het huis loopt dan kan/mag je wat mij aangaat alles openen etc. etc. Ik heb geen geheimen. 
Wat ik je wel wil vragen is om in mijn kantoortje niet de laden op te trekken van mijn bureau. Daar liggen spullen en foto's van de vrouw die op mijn pad is gekomen en ik gevoelens bij heb waarvan ik ook niet meer wist dat ik ze had. Gevoelens waarvan ik weet dat jij mij die ook gunt. Dus svp daarin graag mijn privacy respecteren. Ik weet dat je dat zal doen. 

Als tweede Kya.
De as van ons meisje staat hier al sinds 1-10-2016 op de kast in haar huis. Daarvoor was zij ook altijd hier in haar huis. In haar stoel en met haar neus onder mijn arm terwijl ik zat te werken of lezen. Hier in de kastanjelaan heb jij haar - en dan heb ik het niet over de - DOE NORMAAL waar ik altijd moeite mee had, maar over de geweldige liefde die je haar gaf, altijd gekoesterd. Hier in dit huis was Kya thuis. Hier kreeg ze liefde van ons allebei en was het haar domein. Ik wil je dan ook vragen om haar echt niet mee te nemen naar Hank. Hoe mooi en fijn je je huis ook vindt, het was nooit het huis en thuis van Kya. Nogmaals wil ik je zeggen dat je t.a.t hier kan komen om James te bezoeken en nog even tegen Kya te praten etc, maar tot we haar uitgestrooid hebben (1-10-2021 is misschien een goede datum omdat ze dan 5 jaar bij ons weg is) wil je haar dan hier laten svp. Ik zal het blikje iedere ochtend (zoals ik altijd doe als ik mijn medicijnen pak) blijven aaien en haar zeggen dat ze ook een kus van het vrouwtje krijgt. Dat beloof ik.

Groetjes en kus van je ex mannetje
Arno