Niets is wat het lijkt.

Fhealme is the organisation and institute for those who experience the value's in live.  

Wonderen bestaan

Wonderen bestaan

Op 12 juni 2019 kreeg ik in UMC Utrecht een klap te verwerken. Er werd bij mij longkanker, schildklierkanker en lymfeklierkanker gediagnosticeerd. Drie verschillende soorten kanker. Stadium 3C en snel op weg naar IV. "Reken erop dat we alles op alles zullen zetten om u te helpen" zeiden de artsen en professoren, "maar.... we kunnen u geen enkele zekerheid of garantie bieden. Houdt u rekening met ....... Willen we enige kans van slagen willen hebben moeten we nu wel heel snel handelen. Dan is er heel misschien nog een kansje dat. Anders is het misschien echt te laat. U gaat, als alles goed gaat, 5 pittige behandelingen tegemoet die u ernstig zullen verzwakken, maar het is, zoals het er nu naar uitziet, uw enige kans. De 5 behandelingen bestaan uit 3 operaties, een 3 maanden durende chemokuur en een week, tot 2 weken in quarantaine voor een radioactief-jodium bestralingsbehandeling."

Op 15 juli 2019 lag ik voor de eerste operatie in Utrecht en werd door dr Meijer een halve long verwijderd, gevolgd door de 13 weken durende uitputtingsslag van de chemokuur. Daarna bijsterken voor de volgende operaties. Op 11 februari dit jaar werden mijn schildklier en de bijschildklieren verwijderd en op 26 februari werden 19 lymfeklieren uit mijn hals gehaald. Op 20 april kreeg ik de radioactief jodium en werd gedurende 7 dagen in quarantaine opgenomen. 5 Behandelingsmomenten die echt moesten slagen om kans op genezing te hebben. Op 28 en 29 april kreeg ik nog scans en radiologische onderzoeken om te kijken hoe het met de aangepakte gebieden stond, waar nog kanker aanwezig was en waar het eventueel nog naar was uitgezaaid.
    
Waarom vertel ik dit.

1. Als je een wonder mag ondergaan, dan moet je dat delen.
De eerste reden is dat ik op 30 april al werd gebeld door twee professionals uit het UMCU. Zowel door de verpleegkundig specialist longoncologie, als door de oncologisch endocrinoloog. Ze vertelden me dat ze zoiets wat ze nu mee hadden gemaakt als heel bijzonder zien. De foto's, scans en onderzoeken gaven namelijk aan dat er geen enkele aanwijzing meer is waaruit blijkt dat ik nog enige vorm van kanker in mijn lichaam heb. Volledig kankervrij. Dus niet meer in longen, schildklier(resten), lymfeklieren, of uitzaaiingen naar hoofd, darmen, botten op waar dan ook. Ze waren net zo gelukkig als ik en misschien nog wel veel verbaasder dan ik dat 3 verschillende vormen van kanker, in een gevaarlijke fase, binnen 11 maanden volledig uit mijn lichaam waren verdwenen. Niets dat erop wijst dat er nog kanker zou zitten. Wonderen bestaan en ik ben daar super, super, super blij mee.

2. Durf te delen. 
De tweede reden dat ik dit vertel is dat ik mezelf beloofd heb om openheid te geven over twee momenten in mijn leven die alles bepalend zijn geweest over hoe ik in het leven sta en hoe ik "moest" omgaan met de ziekte kanker. Twee momenten die ik bijna nooit met iemand heb gedeeld omdat ik dacht dat men me toch niet zou geloven, of dat de tijd er nog niet rijp voor was of omdat ik niet exact onder woorden kon brengen wat ik echt heb gevoeld, gezien en ervaren. Twee momenten die zweverig lijken, maar niets met zweverig te maken hebben. Het eerste moment was 10 oktober 2005 dat ik op straat lag. Ik had een zwaar hartinfarct gekregen. Een onderwand infarct, noemde men het. Op dat moment trad ik uit mijn lichaam en kon ik alles overzien wat er gebeurde. Ik zag de ambulance die naar me onderweg was, keek de omstanders en broeders gelijktijdig allemaal in de ogen terwijl mijn lichaam op de grond lag, zag van bovenaf dat men vocht voor mijn leven en voelde de spanning van alles en iedereen om me heen. Wat ik ook voelde of ervoer of hoe je het ook mag noemen, was de overtreffende trap van zeker weten dat alles goed zou komen. "Maak je maar niet druk" dacht ik, want ik overleef dit. Ik heb nog taken die ik in dit leven op aarde moet verrichten. Ik had geen idee wat voor taken, maar ik kreeg voor het eerst van mijn leven zo'n fantastisch en zeker gevoel, dat ik nog steeds niet onder woorden kan brengen hoe dit gevoel of ervaring onder woorden te brengen. Een wonder of wonderlijk en toch zo vanzelfsprekend. Verderop op deze site en in mijn boek vertel ik meer gedetailleerd de ervaring en het gelukzalig gevoel dat ik mag ervaren om niet meer bang te zijn voor de dood.

3 . Ik zal echt wel voor gek verklaard worden.
Het is medio 2008. Ik ben lichamelijk van mijn infarct hersteld en heb mijn verhaal wat ik heb gevoeld en meegemaakt nog nooit -echt- met iemand gedeeld. Weleens laten vallen, maar gestopt met vertellen op het moment dat ik voelde dat men dacht dat ik gekke dingen ging zeggen of zelf voelde dat de tijd er nog niet rijp voor was.
Maar goed, juni 2008. Ik ben aan mijn lichamelijke conditie aan het werken door te bewegen in de vorm van joggen. Ik ben 2 kilometer van huis als ik "wat ze hier de schapendijk of fietsdijkje noemen" in een rustig tempo op  loop. Een dijkje langs de maas waar alleen voetgangers en fietsers kunnen en mogen komen en waar schapen heel veel poep achterlaten op het gedeelte waar je kan lopen en fietsen. Dat dijkje is 2.312 meter lang en een heerlijk rustig stukje om te lopen, fietsen of te gaan zitten. Op het moment dat ik het dijkje oploop kijk ik op mijn horloge/stopwatch. Deze staat op Het is 9:43 uur. "Bijna kwart voor tien"dacht ik nog. Ik druk op het "stopwatch" menu en zie dat ik 11 minuten en 12 seconden onderweg ben. Over het stuk van huis naar het fietsdijkje heb ik dus 11 minuten en 12 seconden gedaan. Plotseling zie ik mezelf van bovenaf en zie ik mezelf lopen. Ik ga steeds hoger en hoger en zie ook dat er op het dijkje twee "kuddes" schapen bij elkaar komen en één grote groep worden. Er lopen drie mensen hun hond uit te laten en er zijn ook drie fietsers op de dijk. Twee komen me tegemoet en eentje heeft zijn fiets geparkeerd bij een bankje langs de dijk en gaat zitten om een appeltje te eten. Hij schilt het appeltje met een wit aardappelschilmesje en snijdt telkens een plakje dat hij dan tussen duim aan het mesje en wijsvinger bovenop het schijfje appel naar zijn mond brengt en opeet. Hij geniet duidelijk van het uitzicht, de rust en zijn appeltje. Plotseling sta ik weer op de grond. Ik sta aan het einde van de fietsdijk. Ik sta met mijn linker been op de grond en mijn rechterbeen rust op een spijl bij het hek om een soort strekoefening te doen. Ik sta een beetje voorover gebogen en hou het been vast dat op de spijl rust. Ik schrik een soort wakker of bedenk me ineens van wat was dit. Ik kijk een beetje verwonderd om me heen. Hoe ben ik hier terecht gekomen? Ik heb... Ik  weet het niet. Ik heb mezelf wel zien lopen van bovenaf, maar huh? Ik kijk verward om me heen en kijk op mijn horloge die nog steeds op de stopwatch stand staat. 11 minuten en 16 seconden geeft die aan. Dat kan niet, denk ik, en druk op de horloge stand. Het is nog steeds 9:43 uur. 


3. Dan maar gek.
De derde reden waarom ik dit vertel is omdat ik voel dat ik nog een taak moet volbrengen. Een heel belangrijke taak. Welke taak dat is kunt u hier in de nabije toekomst lezen............  

             

See me, feel me, touch me, heal me
See me, feel me, touch me, heal me
See me, feel me, touch me, heal me
See me, feel me, touch me, heal me

Listening to you I get the music
Gazing at you I get the heat
Following you I climb the mountain
I get excitement at your feet

Right behind you I see the millions
On you I see the glory
From you I get opinions
From you I get the story
....

Zie me, voel me, raak me aan, heel me
Zie me, voel me, raak me aan, heel me
Zie me, voel me, raak me aan, heel me
Zie me, voel me, raak me aan, heel me

Als ik naar je luister, hoor ik muziek
Ik staar naar je en ik krijg de warmte
Ik volg je en beklim de berg
Ik krijg opwinding aan je voeten

Vlak achter je zie ik de miljoenen
In jou zie ik de glorie
Van jou krijg ik meningen
Van jou krijg ik het verhaal
....

 

Ik wist en weet dat ik voor gek verklaard zou worden.


Dan maar gek.


Arno van Veen - 30 april 2020

Als 2% van ons echt zijn of haar hart volgt, verandert heel de wereld

Deel je verhaal